MaartenPrinsen.nl

Ik las onlangs op verzoek van een online boekhandel de uitgave “Nieuw-Nederland” van Jan-Frank Koers (Paperback 215 pagina’s,  Elikser B.V. Uitgeverij, november 2009). Hieronder mijn recensie.

Het boek is geschreven door Jan-Frank Koers. Koers is lijsttrekker van Nieuw-Nederland (lijst 12), een politieke partij die meedeed aan de voor de Tweede Kamer op 9 juni 2010. En dit boek was ook zijn verkiezingsprogramma. Nieuw-Nederland gaat voor “een fantastisch leven voor ons allemaal”. Ze willen Nederland compleet opnieuw inrichten en dit boek is niets minder dan een omvangrijk hervormingsprogramma voor Nederland.

Nederland kan en moet beter, betoogt de schrijver. Oorzaken van de problemen liggen bij de mensen. Voorin het boek zegt Koers hierover: “Meer fundamenteel heeft dit te maken met de negatieve energetische mist die iedereen in zijn energieveld meedraagt.” Dat klinkt niet alleen zweverig. Dat is het gewoon ook. En zo start het boek.

Vervolgens wordt een filosofie, genaamd “spiral dynamics” als basale benadering gekozen voor het boek. Het is een voor mij onbekende benadering die samenlevingen classificeert, maar het maakte het betoog voor mij als lezer niet veel duidelijker. Wat wel duidelijk is, is dat de beoogde politieke partij een grondslag heeft die niet in de klassieke vakjes van de bestaande partijen kan worden ingedeeld. Spiritueel-pragmatisch is de beste omschrijving die ik na het lezen van dit boek/verkiezingsprogramma heb kunnen bedenken.
Continue reading »

Het boek ‘Klimaatactivist in de politiek’ van Wijnand Duyvendak leidde bij zijn publicatie tot ophef over de in het boek opgenomen bekentenis van de schrijver, dat hij in 1985 betrokken was bij een inbraak in het Ministerie van Economische Zaken en bij geweld tegen ambtenaren. Het leidde uiteindelijk tot zijn aftreden als kamerlid voor GroenLinks.

Het boek lijkt nu na alle ophef weer wat vergeten te zijn. Maar voor GroenLinks-aanhangers en milieuactivisten zou het verplichte kost moeten zijn.
Het boek is ook echter een aanrader voor de zich in het politieke midden bevindende politieke stromingen en de zgn. ‘groenrechtse’ politici die willen weten hoe hun politieke tegenstrevers denken.
Het boek is een mengvorm van enerzijds een persoonlijk weblog over de eigen achtergronden van de schrijver, en zijn belevenissen in de internationale politiek en anderzijds een politiek manifest van deze representant van de GroenLinkse milieubeweging. Het boek beschrijft zijn persoonlijke ervaringen in de kraakbeweging. Vervolgens bevat het boek een voorstel voor het tegengaan van klimaatverandering, zowel op mondiaal als op nationaal niveau.

Het boek vertelt van de gepassioneerde inzet van de schrijver voor het milieu, en sinds enige tijd ook het klimaat. Duyvendak heeft de maakbaarheid van de samenleving, die kenmerkend is voor de klassieke linkse politiek, vertaald naar het klimaat. Hij geeft aan hoe Duyvendak zich inzet voor milieu en klimaat via nationale en internationale politiek. Het boek maakt door de regelmatige verwijzing naar de persoonlijke gedachten en gevoelens van de schrijver een authentieke impressie.
En voor actievoerders van welke politieke kleur ook, zitten er verspreid door het boek tal van tips en trucks over hoe je zaken op de politieke agenda kun zetten, en de publieke meningsvorming kunt beïnvloeden.
En als je dàt wilt, is het boek een nuttig studieboek.

Enige tijd geleden vroeg ik mij af of we in Nederland niet met wat minder verkeersregeltjes toe konden. Het idee van shared space kwam ik toen tegen. Shared space is dat de openbare ruimte in steden en dorpen zó wordt vormgegeven dat mensen hun vrijheid, verantwoordelijkheid en autonomie kunnen ontplooien. Klinkt abstract, maar als je bijvoorbeeld alle verkeersborden verwijdert, moeten mensen weer gaan nadenken over hun eigen gedrag op straat en meer rekening houden met anderen. Wat blijkt: mensen gaat behoedzamer gedrag vertonen, en het wordt veiliger, en mooier op straat.
In Wassenaar zouden we daar eens over moeten gaan nadenken, want ons dorp is in de loop der jaren volgegroeid met verkeersborden, blauwe en gele strepen, verkeersdrempels enz. Alles met de beste bedoelingen, maar in ons dorp is het nu een kakafonie van verkeersborden en verkeerstekens.

De Brede School: anticiperen op de toekomst

Al heel lang wordt er op gehamerd: arbeidsparticipatie van vrouwen moet beter. Minder deeltijd, meer vrouwen aan het werk!
Volgens het Ministerie van OCenW moet het voor vrouwen niet meer vanzelfsprekend zijn, dat zij na het krijgen van kinderen minder gaan werken. Daarnaast moet het voor mannen meer vanzelfsprekend worden, dat zij ook voor de kinderen gaan zorgen. Het lijkt het ministerie ideaal als werkende ouders met jonge (schoolgaande) kinderen beiden 4 dagen per week zouden werken.
Dat klinkt ons als muziek in de oren, maar tegelijkertijd wéten wij: dit kunnen we nooit bereiken, zolang de rest van de maatschappij blijft hangen in een achterhaald (school)systeem. Is het terecht om alléén van werkende ouders te verwachten dat zij hun ‘mind resetten’? Is het terecht om alléén van mannen en vrouwen met jonge, schoolgaande kinderen een mentaliteitsverandering te verwachten, terwijl de rest van Nederland blijft hangen in de “maar dat doen wij al jaren zo en dat werkt prima”-denkwijze?
Neem nou het onderwijssysteem in Nederland. We weten niet beter, dan dat basisscholen onderwijs aanbieden tussen (ongeveer) 8.30 en 11.45 uur en van 12.45 – 15.00 uur. Dat komt overeen met de minimale eis van 5,5 lesuren per dag. In de loop der tijd is er nauwelijks wat veranderd. Na de Tweede Wereldoorlog verdween er een lesdag (de zaterdag) en werd de middagpauze korter, waardoor kinderen niet meer om 16.00 uur, maar om 15.00 uur vrij waren.
Dit was een goed functionerend systeem, toen moeders nog gewoon thuis het huishouden deden en vader 6 dagen per week aan het werk was. Toen vader een dag minder mocht gaan werken, mochten de kinderen een dag minder naar school. Is dat toeval? Nee, dat denken wij niet.
Continue reading »