“De bevolking begint na 950 enorm te groeien. Uit dendrologisch en ander onderzoek weten we dat het klimaat tussen 950 en 1300 dramatisch warmer was dan in de tijd daarvoor. Er was landbouw mogelijk in de Alpen tot op hoogten waar dat zelfs nu niet kan.”

Dit biedt voor de criticasters van de klimaatalarmisten natuurlijk een mooi argument om in de opwarmingsdiscussie te benadrukken.

Daar is kritiek op: te duur en onnodig, een verkeerd ontwerp.
Misschien gezeur. Maar wie is er eigenlijk voor? En al die langdurige ellende voor de fietsers voor een ietsje comfortabeler fietspad.

Inmiddels heeft de aannemer dus Wassenaar bereikt. En ik moet dus steeds omfietsen. Okay, het scheelt maar 5 minuten. Maar dat is wel 14% van mijn reistijd. En de overlast gaat een tijdje duren. Maar hoelang? De provincie zwijgt erover.
Een kleine gemeente zoals Wassenaar, met ‘beperkte bestuurskracht’, doet dat toch beter: met maatregelen met draagvlak en goede communicatie over de overlast.

De vraag is, moet hij hiermee eigenlijk wel doorgaan? Hij is er bij de start van zijn ambt in 2007, op advies van zijn voorlichter, mee begonnen.
Maar na ruim 4 jaar zeg ik: Jan, stop er maar mee. Als je ervaringen spannend zijn, en het ertoe doet, moet je zwijgen. Als als je erover mag schrijven, is het niet interessant.

Vrijwel gelijk met de start van het weblog van Hoekema in 2007, startte ik ook met een weblog. Ook een politiek georiënteerd weblog. Mijn weblog heeft nu echter nog maar zelden een update. Geen weblogs, maar korte, snelle, persoonlijke berichten, foto’s en video’s vormen immers nu het brandpunt op internet. Dus Twitter, LinkedIn, Facebook en Youtube. Reeds daarom is mijn blog nu minder actief dan vroeger.
De bloggende bestuurder of ambtenaar is anno 2011 niet meer hip. Hij is rechts en links via de sociale media ingehaald, vooral door politici die op Twitter, LinkedIn en Facebook de band met hun electoraat hebben aangehaald.
Maar die sociale media zijn vooral geschikt voor journalisten, voorlichters en politici. En hippe mensen die het laatste nieuws binnen hun netwerk willen delen.
Voor de – snelle – sociale media geldt nog meer dan bij bloggen de regel dat een bestuurder of ambtenaar moet oppassen met wat hij zegt. Een twitterende burgemeester of topambtenaar is pas interessant als hij iets stoms schrijft. En op die sociale media is een foutje snel gemaakt. Eigenlijk moet de bestuurder of ambtenaar dus gewoon stoppen of het medium gebruiken voor zaken die niet direct zijn ambt raken. En dat laatste doe ik dus.

Maar……. sinds juni 2011 kunnen je naam en profielfoto ongevraagd worden gebruikt voor advertenties. LinkedIn heeft je accountinstellingen zo veranderd dat je automatisch toestemming geeft voor het gebruik van je naam en je profielfoto in advertenties. Deze verandering is in juni in twee webblogs gemeld. Je bent als profielhouder echter niet persoonlijk op de hoogte gesteld.
Het is mogelijk om de toestemming voor het gebruik van je naam en foto terug te draaien. Daarvoor moeten de accountinstellingen worden aangepast.

Je kunt dit op een eenvoudige manier doen.
- Ga, nadat je bent ingelogt in LinkedIn met de cursor naar je naam
- Er verschijnt een dropdown-menu
- Klik op “Settings”
- Klik linksonder op het tabblad “Account”
- Klik vervolgens op de link “Manage Social Advertising”
- Zet het vinkje UIT bij “LinkedIn may use my name & photo in social advertising”
- Je hebt nu aangegeven niet in te stemmen met het hergebruik van jouw gegevens door LinkedIn.

Ik adviseer iedereen dit te doen.

UPDATE 12/08/2011: Onder druk van vele, vele berichten zoals bovenstaande, en zelfs kamervragen (PvdA) heeft linkedin inmiddels het privacybeleid aangepast.  Zie hier.
De advertenties laten voortaan niet zien welke vrienden bijvoorbeeld lid zijn van een groep of iets aanbevelen, er wordt alleen aangegeven hoeveel vrienden dat gedaan hebben.

Maar toen kwam daar de Blackberry met de agenda, de mail en internet. En in 1 keer ging alles veel sneller. En beter. En ‘s avonds was ik minder moe. Mijn mailbox was meestal opgeruimd, zaken werden snel afgehandeld. En hoewel er opeens op vreemde tijden heen en weer werd gemaild – tijdens het ontbijt of ‘s avonds op de bank – was ik aan het eind van de dag minder moe. Minder stress. Meer rust in mijn hoofd. En, over de duim gemeten, zeker 30-40% meer effectieve productiviteit.
‘s-Morgens op kantoor kan ik nu direct aan de slag met lichtvoetige gesprekken of zware dossiers. Als ik op kantoor kom, is mijn inbox leeg en mijn agenda bijgewerkt.

Het nieuwe werken is voor mij eigenlijk niet veel meer dan een smartphone, waarmee je je kantoor in feite altijd bij de hand hebt.

Hartelijk dank voor uw bericht. Ik ben vanmiddag niet op kantoor en zal mijn mail niet lezen. Voor spoedgevallen kunt u contact opnemen met XX@xxx.nl. Uw privé-berichten kunt u sturen aan xxx@xxx.nl. Daarnaast ben ik bereikbaar via + 31.(0)6-xxxxxx. Met vriendelijke groeten,

Tsja. Ik heb geen tijd voor dit soort berichten. Niet om ze te maken als ik een middagje vrij ben, en ik wil ze ook niet ontvangen van anderen.

De ubuntufilosofie is door Nelson Mandela en Desmond Tutu gepropageerd om na de afschaffing van de apartheid in Zuid-Afrika de vrede tussen de verschillende bevolkingsgroepen te bevorderen.
Op het eerste gezicht lijkt de filosofie communitaristisch van aard. Voor een liberaal een verdachte benadering. In combinatie met het gegeven dat Afrika toch een zeer problematisch continent is, alle reden om ubuntu met grote reserves tegemoet te treden.

Al lezende merkte ik dat ik de afgelopen jaren zelf, als leidinggevende, inderdaad succesvol was waar ik de principes van ubuntu hanteerde – en in de problemen kwam waar ik tegengesteld handelde. Ubuntu is geen nieuwe filosofie, maar bevat principes die wij in Europa ook kennen, maar die we soms te weinig benadrukken of zelfs veronachtzamen. Ik ben ervan overtuigd dat het hanteren van deze principes enerzijds bijdraagt aan maximalisatie van de productie en anderzijds voor werknemers voorwaarden voor maximaal plezier in het werk biedt.
Ik zal hieronder – in mijn woorden – de belangrijkste principes bespreken.

* Ubuntu begint bij het erkennen en omarmen van de menselijkheid, de gelijkwaardigheid en de waarde van ieder mens. Je verdiepen in de individuele medemens is dan ook zeer belangrijk. Wat drijft en motiveert de ander? Ubuntu gaat allereerst uit van de erkenning van de ander om wie ze zijn. Dit principe spreekt individualisten aan, natuurlijk. Maar ubuntu gaat verder. In de tweede plaats ubuntu er vanuit mensen te waarderen om wat ze bereiken. Deze vorm van erkenning zet mensen aan tot prestaties.

* Ubuntu gaat uit van de onderlinge verbondenheid en afhankelijkheid van alle mensen. Aan het resultaat van de mensheid draagt iedereen bij. Iedereen móét ook zijn steentje bijdragen. Op een kleinere schaal draagt ieder lid van die gemeenschap (land, dorp, bedrijf of gezin) zijn steentje bij.

* Ubuntu propageert het besef dat het gezamenlijk resultaat van ons handelen binnen onze gemeenschap belangrijk is. Het succes van de gemeenschap wordt boven dat van het individu gesteld. De oriëntatie op de doelstellingen van de gemeenschap vereist dat het nodig is, dat er een gedeeld beeld bestaat van de doelen van de gemeenschap.
Hier speelt leiderschap een belangrijke rol. De leider van een gemeenschap (afdeling, bedrijf, sportclub, politieke partij) heeft een essentiële rol bij het creëren van een gezamenlijk beeld van de doelen van de gemeenschap. “Wanneer je verschillen de aard van je relatie laat bepalen, zul je altijd ruzie krijgen. Ubuntu stelt de vraag; ‘Wat hebben we met elkaar gemeen?’en; ‘Hoe kunnen we het beste samenwerken?’

Ubuntu past eigenlijk uitstekend bij het dominant egalitaire denken in Nederland. De Nederlandse cultuur kent een relatief lage machtsafstand. De betekenis van hiërarchie is beperkt. Bij ons geldt een belangrijk principe: steek je kop niet boven het maaiveld uit anders wordt hij eraf gehakt. En ook ons eeuwige polderen – op basis van gelijkwaardigheid zoeken naar een gemeenschappelijk nut – past bij ubuntu. Belangrijk beginsel van ubuntu is dat iedereen gelijkwaardig lid is van de gemeenschap; het gaat erom dat iedereen, binnen zijn eigen mogelijkheden bijdraagt aan de doelen van de gemeenschap.

Ik vind de ubuntufilosofie wel heel erg op belangrijke elementen van de Nederlandse cultuur lijken. Ubuntu wordt gezien als een filosofie die bijdraagt aan hoge productie èn welzijn van de mensen. En Nederland is een land dat vooraan staat op de ranglijst van welvarende landen èn waarin de mensen, in internationaal perspectief, bovengemiddeld gelukkig zijn.

Laten we de ubuntu in Nederland vooral koesteren…

Dit gaat over grote bedragen. Dus dit muisje mag van mij nog een staartje krijgen…..

Kijk deze uitzending, en met name vanaf 6:50.

Ik ben van nature nieuwsgierig, geïnteresseerd in innovaties. In de loop der tijd heb ik dan ook ervaring opgedaan met sociale media en ben daarbij wel tot wat conclusies gekomen over de ruimte die je als ambtenaar hebt als je werkt in een beleidsmatige of politieke omgeving. Op basis daarvan heb ik naast de algemene richtlijnen 2 persoonlijke vuistregels ontwikkeld:

Vuistregel 1: Niet over kinderen of collega’s
Om te beginnen moet je volgens mij zaken in de besloten sfeer van het gezin, de klas of de werksituatie zoveel mogelijk van het net weren. Minderjarigen zijn kwetsbaar en bescherm ze tegen de openheid van internet. En je collega’s hebben graag zelf de regie over hun (online) identiteit in handen. Mocht zich een unieke gelegenheid zich voordoen, vraag dan eerst aan de ouders of de betrokken collega’s of de foto of de video gepubliceerd kan worden en geef daarbij duidelijk de context aan.

Vuistregel 2: Niet over je eigen werk
Over zaken die op mijn bureau liggen en met wie ik daarover contact heb, geef ik geen informatie. Meer dan mijn positie vertel ik niet. Via LinkedIn is mijn openbare profiel te zien, als een digitaal visitekaartje. Maar de inhoudelijke vraagstukken waarbij ik vanuit mijn functie betrokken ben, houd ik van de openbaarheid van Internet. Buiten mijn directe werk is er genoeg om over van gedachten te wisselen. Er zijn genoeg algemene beleidsvragen, die niet rechtstreeks tot mijn dagelijkse werk te herleiden zijn, waarvan het zeer nuttig is, om daarover, via sociale media, kennis te verwerven – en te delen.