Nou is het denkbaar om de voorgestelde “Rijnsburgpassage”  in tweeën te delen en de ene helft van de straat, waar de ondernemers zijn gevestigd, ongewijzigd te benoemen als de Rijnsburgpassage, en de andere helft – waaraan de bibliotheek is gevestigd – te vernoemen naar Büch: de Boudewijn Büchpassage. Het enige geval dat ik ken van een straat waar de ene kant een andere naam heeft dan de andere, is de Nieuwstraat in Kerkrade die aan de overkant Neustrasse heet. Juridisch kan deze oplossing ook op grond van artikel 5.6.2 lid 2 van de APV Wassenaar.

Een mooiere oplossing is misschien wel om het driehoekige pleintje in het midden van de Langstraat, gelegen vóór de bibliotheek, te vernoemen naar Büch. Dat is een openbare ruimte die een naam verdient, en waaraan geen ondernemer is gevestigd. Het Boudewijn Büchplein. Dàt moet het maar worden.

Boudewijn Büchplein?

Het bericht Boudewijn Büchplein verscheen eerst op MaartenPrinsen.nl.

Eerst werd er één aap in de kooi gezet. In de kooi stond een ladder en bovenaan die ladder hing een banaan. De aap klom op de ladder en pakte hem. De banaan bleek echter een soort douchekraan te zijn: op het moment dat de aap de banaan beetgreep, werd de kooi nat gesproeid. Later kwam er een tweede aap in de kooi. Ook deze aap wilde de ladder opklimmen richting banaan. Maar de eerste aap, het natte pak nog vers in zijn geheugen, gaf de tweede op zijn donder en verhinderde dat hij de banaan pakte. Toen een derde aap aan het gezelschap werd toegevoegd, kreeg ook hij op zijn donder zodra hij probeerde de banaan te pakken. Op een zeker moment werd de eerste aap uit de kooi gehaald. Er was dus geen enkele aap meer die zelf was natgeregend, maar toch beletten de andere apen nieuwelingen de ladder op te klimmen en de banaan te pakken.

De boodschap in bovenstaand verhaal is dat cultuur aan nieuwkomers wordt overgedragen en dat het vertrek van een of meer groepsleden de cultuur niet verandert.
Maar hoe kun je cultuurveranderingen dan wel doorvoeren, d.w.z. gericht veranderen? Hiernaar is wetenschappelijk onderzoek gedaan, recentelijk bijvoorbeeld door A.J.M. Straathof: Zoeken naar de kern van cultuurverandering (2009).
Een organisatiecultuur bestaat volgens Straathof uit drie te onderscheiden onderdelen van een model die met elkaar een geheel vormen:

• de mindset (waarden en overtuigingen)
• de groepsarena (de onderlinge betrekkingen die personen en groepen met elkaar onderhouden; de arena reguleert het denken en doen binnen een organisatie);
• het gedrag (een oplossing voor het realiseren van waarden, voor wat men belangrijk vindt – gelegitimeerd door de mindset)

Deze drie onderdelen verkeren volgens Straathof in een “evenwichtstoestand”. Cultuurtransformatie ontstaat door het veranderen van ieder van deze onderdelen uitmondend in een nieuw evenwicht. Uit het onderzoek concludeerde Straathof dat voor cultuurverandering een gericht routeplan nodig is.

In een latere publicatie van Straathof, samen met cultuurdeskundige R. Van Dijk, wordt benadrukt dat er gericht moet worden geïntervenieerd, niet te veel, niet te weinig. En dat er focus moet zijn: je moet je richten op datgene wat vernieuwing tegenhoudt. Het betekent dus ook dat je veel van de bestaande cultuur ongemoeid laat.
Een eenduidig recept voor cultuurverandering in organisaties is er volgens deze deskundigen niet. Ze geven wel een indrukwekkende lijst van mislukte pogingen. Toch geven deze deskundigen hoop – en dat is maar goed ook, want ze verdienen er hun brood mee. Ze formuleren daartoe de volgende 7 randvoorwaarden voor cultuurverandering:

1. De cultuurdoelstellingen zijn concreet en tastbaar en gericht op het functioneren van mensen in hun dagelijkse werk.
2. Cultuurverandering is gericht op het wegnemen van ingesleten patronen in denken en werken. Het gaat om vragen zoals: wat blokkeert, hoe diep is de blokkade.
3. Cultuur is divers en cultuurverandering is een ontwikkeltraject.
4. Er wordt een duidelijke relatie gemaakt tussen de interventies en de blokkade.
5. Effecten van de interventies worden concreet gemaakt zodat eventueel bijstelling kan plaatsvinden.
6. Cultuurverandering is een managementtaak.
7. Het vormt onderdeel van de veranderaanpak en wordt gepositioneerd op het doel van de verandering.

Ga er maar aanstaan. De centrale boodschap van het vorenstaande is toch wel dat een vluggertje – een snelle, eenmalige interventie – niet werkt. Cultuurveranderen doe je dus niet “eventjes”.

Het bericht Cultuurverandering – het kàn wel! verscheen eerst op MaartenPrinsen.nl.

Linkedin is mijn digitale adresboek van zakelijke relaties, vrienden en collega’s die ik op een of andere manier in de loop der jaren – in het echte leven – heb ontmoet.
Niet iedereen die ik ken, staat erin. Dat kan ook niet; sommige mensen gebruiken LinkedLn niet. En zo ontbreken sommige goede vrienden en wat goede relaties die hier niet aan meedoen.
Niettemin heb ik uit alle “uithoeken” van mijn echte netwerk wel heel wat contacten in mijn digitale LinkedInnetwerk.

Linkedin experimenteert met nieuwe toepassingen: “LinkedInlabs”. Een daarvan voegt echt wat toe aan wat je zelf weet: het heet INMAPS. Dit is een experimentele toepassing, die een grafische weergave maakt van je netwerk. Zo kun je met eigen ogen zien waar je ‘n sterk netwerk hebt, waar je netwerk zwak is en welke subnetwerken met elkaar verbonden zijn. Wat mij betreft een absolute aanrader om eens uit te proberen. Gewoon doen: klik hier om InMaps te starten. Inmaps is overigens niet geschikt voor het kleine scherm van een smartphone.

Hieronder kun je een video zien van de ontwikkelafdeling van LinkedIn over deze toepassing.

Het bericht LinkedIn kent je netwerk beter dan jijzelf verscheen eerst op MaartenPrinsen.nl.

In 2002 was een dikke brede zijden das de trend – in het voetspoor van dandy Pim Fortuyn. Maar inmiddels dragen we de smallere crisisdas. De crisisdas die nu massaal in de winkels hangt, is precies even smal als mijn das uit 1986 (7,5 tot 7,8 cm). Maar het kan erger: ook de “skinny” das uit de jaren ’80 (ca. 5,5 cm breed) is weer te koop.

Ik heb nog 3 van die smalle oude dassen uit de jaren ’80. Mijn trouwdas dus uit 1986, maar ook drie collectorsitems, nl. een Tweede-Kamerdas, een VVD-das en een Rijkspolitiedas. Die oude dassen uit de jaren ’80 bewaar ik maar, evenals de mooiste brede exemplaren uit de afgelopen periode. Netjes opgeborgen. Misschien raken die leuke brede dassen over vele jaren weer eens in de mode. Als je maar lang genoeg wacht. Intussen leg ik stap voor stap een nieuwe collectie moderne smalle dassen aan, voor dagelijks gebruik.

Het bericht Kleding anno nu: Dassen verscheen eerst op MaartenPrinsen.nl.

Volgens de enquête is ongeveer 1 op de 3 ambtenaren politiek actief of lid van een politieke partij. En van deze politiek actieve ambtenaren is niet minder dan 36% ook nog eens volksvertegenwoordiger, bijv. lid van de gemeenteraad of provinciale staten. Dat is nogal wat. Bij de jongere ambtenaren, onder de 35 jaar, is zelfs bijna 40% lid van of actief voor een politieke partij. Een handjevol ambtenaren staat ook al te dringen voor de poorten van de Tweede Kamer.

Belangrijke uitkomst van deze enquête is dat deze ambtenaren zeggen dat zij hun politieke activiteiten goed kunnen combineren met hun dagelijks werk. ‘Zo lang ik mijn minister niet in verlegenheid breng, kan ik prima politiek actief zijn,’ zegt een rijksambtenaar.

Nou vind ik dat die collega wel een heel marginale integriteitstoets hanteert. Om te beginnen gelden voor nevenactiviteiten wel wat scherpere regels. Kort gezegd, mogen de (politieke) nevenwerkzaamheden geen risico vormen voor de goede vervulling van de functie of de goede functionering van de openbare dienst, voor zover deze in verband staat met de functievervulling.
Dus niet: brengt hij zijn minister niet in de problemen. Maar: brengt hij zijn eigen functioneren of het functioneren van zijn organisatie niet in de problemen?
Verder zou ik daar aan willen toevoegen dat je bij integriteitsvraagstukken altijd de schijn des kwaads dient te vermijden: als er een inhoudelijke overlap is tussen wat er ‘op je bureau ligt’ en je politieke werk, dan moet je het niet doen. Om die reden ben ik geen lid van de partijcommissie voor Binnenlandse Zaken, Veiligheid en Justitie of Immigratie en Asiel, maar ben ik wel lid van de partijcommissie voor Buitenlandse Zaken en Ontwikkelingssamenwerking (BZ/OS), en daarbinnen actief op het terrein van OS. Juist omdat ik in mijn dagelijkse werk niks met OS te maken heb, kan ik zo de schijn van belangenconflicten vermijden.
Ook al lijkt het politieke werk zó leuk, in geval van twijfel, niet doen, zeg ik.

Het bericht Politieke ambtenaren verscheen eerst op MaartenPrinsen.nl.

Ik heb dit weekeinde veel te doen. Ik ga maar eens mijn to-do lijstje op papier zetten. Grote kans dat wat ik opschrijf, ook ga doen.

Het bericht De kracht van de eigen pen verscheen eerst op MaartenPrinsen.nl.

Dennis the dentist
Amerikaanse onderzoekers ontdekten dat onze naam een subtiele maar grote invloed uitoefent op onze beslissingen. Hun studies toonden aan dat mensen onevenredig vaak leven in een plaats waarvan de naam lijkt op hun eigen voor- of achternaam. Zo bleken mensen met de naam Louis een onevenredig hoge kans te hebben om in St. Louis te wonen. Ook onderzocht men de relatie tussen de verjaardag en voorkeuren voor cijfers. Mensen bleken onevenredig vaak te wonen in steden waarvan de namen begonnen met hun verjaardag nummers (bijv. Two Harbors). Ook bleek uit studies dat mensen onevenredig vaak een carrière kiezen die lijkt op hun naam. Zo bleken mensen met de naam Dennis of Denise bijna twee keer zo vaak als gemiddeld voor te komen bij tandartsen (dentists). Onbewust lijkt onze naam onze keuzes te beïnvloeden.

Naamletters
De letters in onze naam hebben dus meer invloed op ons gedrag dan we denken. De Nederlandse sociaal-psycholoog Raymond Smeets publiceerde in 2009 onderzoek waaruit bleek dat mensen vaker verhuizen naar een stad, kiezen voor een partner, een beroep en een straat waarvan de naam overeenkomst vertoont met de eigen naam. Hij toonde aan dat alleen mensen met een positief zelfbeeld zo’n voorkeur vertonen. Dat zijn dus de feiten. De verklaring voor dit fenomeen is dat een positief gevoel over onszelf overslaat naar alles wat op de een of andere manier aan onszelf ‘gelinkt’ is, waardoor we een voorkeur hebben voor die zaken. En deze voorkeuren beinvloeden – onbewust – ons gedrag, zoals partnerkeuze of een keuze voor producten.
Ook toonde Smeets dat mensen bovengemiddeld gebruik maken van hun naamletters in de teksten die ze schrijven.

Tot slot: Maarten Prinsen heeft vroeger jarenlang in Den Haag gewoond. Aan de Prinsengracht…..

Het bericht Nomen est omen verscheen eerst op MaartenPrinsen.nl.

Roepend in de woestijn

Toen ik nog bij het toenmalige ministerie van Verkeer en Waterstaat werkte, vertelde een toenmalige collega mij, na afloop van weer een slopende discussie met vele afdelingen over de nieuwe inrichting van het spoorwegbestel, het verband tussen visie en draagvlak. ‘Maarten’, zei hij, ‘je standpunt kan nog zó goed zijn, als niemand het met je eens is, bereik je niks.’

Op zijn whiteboard schreef hij: R=VxD. Inhoud is het resultaat van visie en draagvlak. En gelijk had hij. ik stelde mijn visie wat globaler op, gaf expliciet ruimte voor de inbreng van anderen, en kreeg ambtelijk, bestuurlijk en toen ook politiek en maatschappelijk draagvlak. En uiteindelijk resultaat.

Het bericht Resultaat = visie x draagvlak verscheen eerst op MaartenPrinsen.nl.

In de aanloop naar de Tweede-Kamerverkiezingen is het weer dringen bij de Kiesraad. Allerlei nieuwe politieke profeten die de beste visie op de samenleving claimen, richtten de afgelopen tijd nieuwe politieke splintergroepjes op. Democratie, is daarbij de meest gebruikte term. Bestaande, grote, politieke partijen zouden niet luisteren naar het volk. Ze zouden bepaalde principes verkwanselen. Of onvoldoende naar de achterban luisteren.
Een stem op deze microclubjes, is altijd een verloren stem. Zetels zijn er slechts voor nieuwelingen die echt zeer grote groepen kiezers op de been weten te brengen. Pim Fortuyn en Geert Wilders is dat gelukt. En op kleine schaal ook Marianne Thieme. De SP is ook klein begonnen, lokaal, en met een enorm lange aanloop ook nationaal doorgebroken. Zij brachten echt iets anders, een ècht andere kijk op de politiek, èn wisten daar stevig electoraal draagvlak voor te verwerven. Dat soort nieuwkomers houdt de democratie levend en dwingt  bestaande partijen tot vernieuwing. Goed voor de democratie. Kansloze kleine splintergroepjes die zich nu voor een politiek vluggertje aandienen, doen mij denken aan roependen in de woestijn: overtuigd van hun eigen gelijk, maar zonder electorale steun. Zij en hun verloren stemmers dragen niks bij aan de democratie.

Het bericht Nutteloze versplintering verscheen eerst op MaartenPrinsen.nl.

Het bericht Ontwikkelingen Woningmarkt verscheen eerst op MaartenPrinsen.nl.